ΕΡΜΗΝΕΙΑ ΤΩΝ ΧΑΙΡΕΤΙΣΜΩΝ ΚΑΙ ΤΟΥ ΑΚΑΘΙΣΤΟΥ ΥΜΝΟΥ - ΘΑΥΜΑΤΑ ΤΩΝ ΧΑΙΡΕΤΙΣΜΩΝ

ΕΡΜΗΝΕΙΑ ΤΩΝ ΧΑΙΡΕΤΙΣΜΩΝ ΚΑΙ ΤΟΥ ΑΚΑΘΙΣΤΟΥ ΥΜΝΟΥ  - ΘΑΥΜΑΤΑ ΤΩΝ ΧΑΙΡΕΤΙΣΜΩΝ

Η ΓΡΑΜΜΗ ΠΟΥ ΣΚΡΟΛΑΡΕΙ

Θεοτόκε Παρθένε, χαίρε κεχαριτωμένη Μαρία, ὁ Κύριος μετά Σοῦ. εὐλογημένη, Σὺ ἐν γυναιξί, καὶ εὐλογημένος ὁ καρπὸς τῆς κοιλίας Σου, ὅτι Σωτήρα ἔτεκες τῶν ψυχῶν ἡμῶν.

Σάββατο, 10 Φεβρουαρίου 2018

ΛΑΒΕΤΕ ΦΑΓΕΤΕ.... ΚΑΡΠΟ ΧΑΙΡΕΤΙΣΜΩΝ !!


Όταν αναφέρεσαι σε μοναχές και μοναχούς που βρίσκονται εν ζωή και αγωνίζονται πνευματικά σε Ιερές Μονές, Σκήτες και Κελλία, οφείλεις να τους προστατεύεις κρύβοντας την ταυτότητα τους, ειδικά όταν αντιλαμβάνεσαι ότι έχουν χαριτωθεί από τον Θεό, όπως η νεαρή Μοναχή εις την οποία αναφέρεται το σημερινό θαύμα των Χαιρετισμών !

Επομένως θα μας επιτρέψετε να μην κοινολογήσουμε το όνομα και την Ιερά Μονή όπου εγκαταβιώνει και ασκείται, αρκούμενη μόνο σε αόριστες αναφορές, μιας και όπως προείπαμε η θερμή αυτή αγωνίστρια των Χαιρετισμών έχει πλούσιες τις δωρεές του Αγίου Πνεύματος, όπως και εσείς θα διαπιστώσετε !

“ Η μαμά μου δεν μπορεί να σας μιλήσει τώρα.... έχει γονατίσει στην Εικόνα της Παναγίτσας και λέει τους Χαιρετισμούς !!!”

Αυτή ήταν συχνά η απάντηση της μικρής, όταν η βαστάζουσα αδελφή μας που μας διηγήθηκε τα θαυμάσια αυτά, τηλεφωνούσε στο σπίτι τους !

“Πραγματικά αδελφέ μου, όταν έπαιρνα τηλέφωνο για να μιλήσω στην μητέρα της, τις περισσότερες φορές που απαντούσαν στο τηλέφωνο , είτε η μικρή είτε ο αδελφός της, αυτήν ακριβώς την απάντηση μου έδιναν !

Τόσο μεγάλη αγάπη είχε – και ακόμη φυσικά έχει – η πολύτεκνη αυτή μητέρα στους Χαιρετισμούς της Παναγίας μας, όπου πολλές φορές την ημέρα διακόπτει τις οικιακές της ασχολίες, πηγαίνει στο Εικονοστάσι που έχουν σε μία άκρη του σαλονιού, γονατίζει και λέει τους Χαιρετισμούς !

Όταν λοιπόν ένα μικρό κοριτσάκι βλέπει πολλές φορές καθημερινά την μητέρα της να γονατίζει και να λέει τους Χαιρετισμούς, είναι φυσικό να τους αγαπήσει εξ απαλών ονύχων, και να τους λέει και αυτό συνέχεια !
Η μεγαλύτερη αδελφή της, που είναι τώρα ασκούμενη δικηγόρος, μου είπε ότι κάτω από το βιβλίο της που διάβαζε στο δωμάτιο τους, είχε τους Χαιρετισμούς !

Και συχνά σταμάταγε την μελέτη της , τους διάβαζε και συνέχιζε τα μαθήματα της.

Από τις πρώτες τάξεις του Δημοτικού μέχρι και το Λύκειο αυτή ήταν η ξεκούραση της από την μελέτη.

Στην αρχή τους διάβαζε συλλαβιστά, μετά γρήγορα ώσπου μετά από μερικά χρόνια την έβλεπε απλά να σηκώνεται από το βιβλίο, να τεντώνει την πλάτη της, να κλείνει τα μάτια της, να τους απαγγέλει ψιθυριστά, και μετά να συνεχίζει την μελέτη της !

Και αυτό προφανώς οφειλόταν στην καλή τους μητέρα, όπου με το ζωντανό παράδειγμα της, είχε διδάξει τα παιδιά της να αγαπούν τους Χαιρετισμούς της Παναγίας μας !

Και αυτή η καθημερινή πνευματική εργασία της σχεδόν αδιάλειπτης απαγγελίας των Χαιρετισμών της Παναγίας μας είχε πλούσιους καρπούς !

Αυτό φαινόταν από την σεμνότητα, την σοβαρότητα και την πνευματική συγκρότηση της νεαρής κοπέλας

Η οικογένεια φιλοξενούσε συχνά έναν γνωστό Γέροντα από το Άγιο Όρος, πνευματικό τέκνο του Γέροντος Εφραίμ της Αριζόνας, που όπως όλοι γνωρίζουμε αποτελεί έναν υπέρμαχο της καθημερινής ανάγνωσης των Χαιρετισμών και έχει μάλιστα γράψει ιδιόχειρη επιστολή, στην οποία μιλάει για την προσευχητική αξία των Χαιρετισμών και προτρέπει τα ανά την υφήλιο πνευματικά του τέκνα να τους απαγγέλουν καθημερινά όσες περισσότερες φορές μπορούν !

Όποτε λοιπόν η αδελφή μας η βαστάζουσα, η οποία και μας διηγήθηκε αυτό το θαύμα, επισκεπτόταν το σπίτι της οικογένειας για να πάρει την ευχή του Γέροντα, η νεαρή τότε κοπέλα έβγαινε να τους κεράσει καφέ και γλυκό, έχοντας τα μάτια της χαμηλωμένα, χωρίς να περιεργάζεται τα πρόσωπα των επισκεπτών, ενώ αν κάποιος την παρατηρούσε την ανεπαίσθητη κίνηση των χειλιών της, που μαρτυρούσε ότι προσευχόταν !

Τα χρόνια περνούσαν. Η νεαρή κοπέλα προόδευε όχι μόνο στα πνευματικά , αλλά και στις θύραθεν σπουδές της.

Αρίστευσε στο σχολείο, έδωσε Πανελλαδικές και με καλή σειρά εισήχθη στο Πανεπιστήμιο Αθηνών στην Σχολή Θετικής Κατεύθυνσης, στην οποία από μικρή επιθυμούσε να φοιτήσει

Περιττό να αναφέρουμε ότι οι κοσμικές δραστηριότητες και οι συνήθειες των νεαρών φοιτητών και φοιτητριών την άφηναν παγερά αδιάφορη

Χωρίς να μπορεί κανείς να την χαρακτηρίσει αντικοινωνική ή απόμακρη είχε συνειδητά επιλέξει να αποφεύγει διασκεδάσεις και κοσμικές συναναστροφές και παρόλο που ήταν μία κοπέλα με εξαιρετική ομορφιά και τα μακριά της μαλλιά, που έφταναν σχεδόν στη μέση της, τραβούσαν όλων τα βλέμματα, δεν είχε ποτέ υιοθετήσει τον τρόπο ζωής και τις συνήθειες των συμφοιτητών της.

Ολοκληρώνοντας τις σπουδές της και την μέρα ακριβώς που ορκίστηκε και πήρε το πτυχίο της , στο μεσημεριανό τραπέζι, όπου ήταν οι γονείς και τα αδέλφια της, ανακοίνωσε στους γονείς της την απόφαση της να εγκαταλείψει τα εγκόσμια και να κατευθυνθεί σε Ιερά Μονή της Μακεδονίας για να εγκαταβιώσει ως δόκιμη

“Στην αρχή σοκαρίστηκα ... ήταν σαν να με χτύπαγε κεραυνός.... ήταν σαν να μου ξερίζωναν την καρδιά... ένοιωσα να μου φεύγει άξαφνα όλη η χαρά που είχα από το πρωί όταν φύγαμε όλοι μαζί από το σπίτι για να κατέβουμε στο Κέντρο , στο Κεντρικό Κτίριο του Πανεπιστημίου για την ορκωμοσία της ” είπε μετά από λίγες μέρες ο πατέρας της μοναχής στην καλή μας βαστάζουσα, όταν την επισκέφτηκε στο μαγαζί της.

“Όμως την ίδια στιγμή , σχεδόν την ίδια στιγμή που ένοιωσα αυτό τον πόνο, αισθάνθηκα και την εξ ύψους παρηγοριά. Και τα δάκρυα που κύλησαν από τα μάτια μου βλέποντας την δίπλα μας, πανέμορφη όπως ήταν να μας ανακοινώνει στα εικοσιένα της χρόνια την σπουδαία αυτή απόφαση, ήταν δάκρυα χαράς... ναι αδελφή μου.... χαράς και υπερηφάνειας ! Ήταν η πρωτοκόρη μας, το καμάρι μας, της είχα αδυναμία ! Όλοι μας της είχαμε αδυναμ.ια ! Άλλα ονειρευόμουν, να παντρευτεί, να κάνει οικογένεια, αλλά και όλα αυτά τα φοιτητικά της χρόνια που την έβλεπα να ζει σαν κοσμοκαλόγρια, πολλές φορές μου είχε περάσει από το μυαλό, ότι μπορεί κάποια στιγμή να επέλεγε να μονάσει. Έτσι χωρίς να φέρουμε αντίρρηση, ούτε εγώ, ούτε η μητέρα της, δεχθήκαμε την απόφαση της και δώσαμε και εμείς την ευχή μας !”

Και τότε ήταν που ο καλός πατέρας της μοναχής αυτής εκμυστηρεύτηκε στην βαστάζουσα αδελφή μας τα θαύματα που θα σας διηγηθούμε, και τα οποία τόσο αυτός, όσο και εμείς που από την αδελφή μας ακούσαμε, πιστεύουμε ότι αποτελούν απότοκα, παρεπόμενα της καθημερινής ενασχόλησης της μικρής τότε κοπέλας με την απαγγελία των Χαιρετισμών !

“ Το ίδιο απόγευμα που μας το ανακοίνωσε έκατσα με το κορίτσι μου και την ρώτησα γιατί επέλεξε την συγκεκριμένη Μονή της Μακεδονίας. Η απάντηση της ήταν συγκλονιστική !”

“Μα πατέρα μου ο ίδιος ο Άγιος μου εμφανίστηκε και με κάλεσε ! Στα δεκαπέντε μου χρόνια, ένα βράδυ πριν πέσω να κοιμηθώ αφού έκανα την προσευχή μου, τον είδα ολοζώντανο στο δωμάτιο μου ! Για μια στιγμή ξαφνιάστηκα αλλά δεν τρόμαξα καθόλου ! Και μόλο που μου εμφανίστηκε έτσι ψηλός και επιβλητικός όπως απεικονίζεται στις Ιερές του Εικόνες ! Ασκητικός και φαινομενικά αυστηρός ! Αλλά όταν μίλησε....αχ πόση γλυκύτητα είχε η φωνή του, με πόση αγάπη και τρυφερότητα μου μίλησε ! Είχα λογισμούς εκείνο το διάστημα ! Διάβαζα το Γεροντικό και τους βίους των Αγίων μας ! Και έβλεπα ότι πολλοί μας Άγιοι είχαν εγκαταλείψει τα σπίτια τους από παιδιά ακόμη και είχαν πάει να μονάσουν ! Και εγώ που καθόμουν εδώ, στην άνεση του σπιτιού μας, και τι έκανα για τον Χριστό μου, που με είχε αξιώσει να τον δω ολοζώντανο, τι έκανα... τίποτα !”

“Εκεί αδελφή μου έμεινα εμβρόντητος ! Είδε τον Χριστό μας ολοζώντανο ! Ήθελα να στην διακόψω, να την ρωτήσω , αλλά κρατήθηκα. Και την άφησα να συνεχίσει.”

“Και μου είπε πατέρα μου ο Άγιος ότι πρέπει να κάτσω ακόμη στον κόσμο. Και ότι θα περάσω στην Σχολή που θέλω. Και ότι θα την τελειώσω. Και μετά , μου είπε, να πάω σπίτι του ! Και μου το έδειξε πατέρα μου ! Σαν σε ταινία, δεν μπορώ να στο περιγράψω. Μου έδειξε τον τόπο που είναι το Μοναστήρι του. Μου είπε και για τον άλλο παιδί του που αγίασε εκεί, και με πήγε μπροστά στον τάφο του. Μετά μου έδειξε το Καθολικό, την Αγία Ηγουμένη, όλα μου τα περιέγραφε τόσο γλυκά, τόσο όμορφα, που δεν ήθελα να τελειώσει. Στο τέλος με ευλόγησε με το δεξί του χέρι και χάθηκε ! Και έμεινα εγώ στο δωμάτιο, με την αδελφή μου να κοιμάται, μπροστά στο γραφείο μου και δεν ήξερα τι μου είχε συμβεί. Αλλά αισθανόμουν τόση γαλήνη και τέτοια ουράνια, τέτοια υπερκόσμια ηρεμία, που σκέφτηκα ότι δεν μπορεί να είναι του πονηρού. Βέβαια θα το έλεγα στον παππούλη όταν θα πήγαινα για εξομολόγηση, όπως του είπα και αυτό που μου συνέβη όταν ήμουν εννέα χρονών, εκείνη την Κυριακή που είδα τον Χριστό μας !”

“Τον Χριστό μας, κορίτσι μου ! Πριν δώδεκα χρόνια ! Και δεν μας είχες πει τίποτα !”

“ Δεν σας το είπα πατέρα μου όταν συνέβη, επειδή φοβήθηκα ότι δεν θα με πιστέψετε. Σε κανέναν δεν το είπα. Κάποια μέρα όταν είχα αρχίσει να εξομολογούμαι το ανέφερα στον παππούλη , και αυτός μου είπε να μην το αναφέρω, επειδή πολύς κόσμος δεν καταλαβαίνει, να μην τους σκανδαλίσω. Και ούτε θα το ανέφερα, αλλά έτσι όπως ήρθαν τα πράγματα θα στο πω.
Εκείνη την Κυριακή είχαμε πάει οι δυο μας στο Ναό.Εσύ κι εγώ. Η μαμά είχε καθίσει σπίτι με την αδελφή μου που ψηνόταν στον πυρετό. Και πήγαμε μαζί. Και με έβαλες να κάτσω στο δεξί μέρος του Ναού. Μαζί με τους κυρίους. Και με είχες βάλει στα αριστερά σου , στον διάδρομο δίπλα να βλέπω μέσα στο Ιερό. Αχ πατέρα μου ! Αυτά που είδα ! Σε μια στιγμή μετά την Μεγάλη Είσοδο, όταν ο παππούλης πήγε να τοποθετήσει τα Τίμια Δώρα πάνω στην Αγία Τράπεζα, είδα μαζί του και έναν Δεσπότη ! Είχα ξαναδεί Δεσπότη όταν γιόρταζε ο Ναός μας και είχε έρθει στον Εσπερινό και στην Θεία Λειτουργία. Δεν παραξενεύτηκα. Όμως αυτός ήταν πολύ λαμπερός ! Άστραφτε ! Και όταν μία στιγμή γύρισε προς τον κόσμο ένοιωσα ότι αυτός ήταν ο Μέγας Αρχιερέας, ο Χριστός μας ! Όπως τον απεικονίζει η συρόμενη πόρτα στο Ιερό Βήμα μπροστά ! Ακριβώς έτσι ήταν ! Με το ωμοφόριο Του, με τα άμφια Του, ακριβώς ο ίδιος ! Σε κοίταξα θυμάμαι. Είδα και τον κόσμο γύρω μου. Κανένας σας δεν φάνηκε να εντυπωσιάζεται. Μαζεύτηκα στην καρέκλα μου. Και πατέρα μου ....αχ τι με αξίωσε ο Θεός μας να δω. Είδα την ώρα του Πιστεύω , όταν ο παππούλης κουνούσε τον αέρα πάνω από τα Τίμια Δώρα να στέκεται από πίσω του ο Δεσπότης Χριστός, μπροστά από τον Εσταυρωμένο ! Και

“ Με δάκρυα στα μάτια άκουγα συγκλονισμένος την διήγηση της. Δεν μπορούσα να αρθρώσω λέξη. Και την άφησα να συνεχίσει.”

“Και στο “Άγιος Κύριος Σαβαώθ” είδα Αγγέλους να έχουν γεμίσει το Ιερό και την Αγία Τράπεζα. Ήταν μικροί, πολύ μικροί, και ήταν παντού στο Ιερό. Πάνω στην Αγία Τράπεζα. Πάνω στα άμφια του παππούλη. Παντού. Και στα “Σα εκ των σων” όταν ο παππούλης διάβαζε τις ευχές και είχαμε γονατίσει, σήκωσα τα μάτια μου και είδα πάνω στο Ιερό Δισκάριο τον Χριστό μας ώς βρέφος, ναι πατέρα μου ως βρέφος, ολόσωμο, ολοζώντανο. Και μετά είδα , στο λέω και συγκλονίζομαι ο παππούλης να τον τεμαχίζει σε κομμάτια. Αλλά δεν τρόμαξα. Απλά καθόμουν και τον κοιτούσα καθώς τα σήκωνε και τα έβαζε μέσα στο Άγιο Ποτήριο. Και οι Άγγελοι είχαν τραβηχτεί και είχαν κυκλώσει το Άγιο Θυσιαστήριο, σαν να έβλεπαν και αυτοί με δέος αυτό που και εγώ αντίκρισα. Μετά χάθηκαν όλα. Και όταν με πήγες να κοινωνήσω ήμουν φοβισμένη ότι θα έτρωγα τα κομμάτια που είδα να βάζει ο παππούλης. Αλλά όταν είδα στη λαβίδα να έχει μορφή άρτου και οίνου, το σώμα Του που ολοζώντανο το είχα δει πριν λίγο να τεμαχίζεται, ησύχασα και μετέλαβα. Και από εκείνην την μέρα κατάλαβα πατέρα μου ότι κάθε φορά που γίνεται Θεία Λειτουργία είναι ζωντανός εκεί ο Χριστός μας, και σαν Μέγας Αρχιερέας και σαν θείο βρέφος. Και κάθε φορά , σε κάθε Θεία Λειτουργία θυσιάζεται για εμάς.
Για αυτό και με λαχτάρα πήγαινα σε κάθε Θεία Λειτουργία.
Και κάθε φορά περίμενα να το ξαναδώ αυτό.
Αλλά ποτέ ξανά δεν αξιώθηκα !
Προφανώς για τις αμαρτίες μου !”

“ Θαύμασα αδελφή μου το κορίτσι μου που βίωσε τέτοια θαύματα ! Και ήμουν ήρεμος πλέον ότι η απόφαση της δεν ήταν αποτέλεσμα μιας επιπόλαιας και βιαστικής παρόρμησης, αλλά καρπός ώριμης σκέψης και προ πάντων κλήσης από τον ίδιο το Θεό !”

Και η αδελφή μας η βαστάζουσα που μας τα διηγήθηκε το ίδιο γλαφυρά, όπως σας τα καταθέτω αδελφοί μου, τελείωσε λέγοντας

“Άκου να σου πω αδελφέ ! Αυτά να τα γράψεις στο Ιστολόγιο ! Επειδή όλα αυτά τα έκαναν οι Χαιρετισμοί της Παναγίας μας ! Το κοριτσάκι αυτό, όπως και η μάνα της, που τις ξέρω χρόνια , συνέχεια μα συνέχεια λένε τους Χαιρετισμούς ! Και πως να μην έρθει η Χάρη του Θεού σε τέτοιες ψυχές !
Στο λέω με σιγουριά αδελφέ και να το γράψεις !”

Υπακοή εν Κυρίω κάνοντας τα καταθέτουμε αυτούσια στην αγάπη σας ευχόμενοι όπως Κύριος ο Θεός μας βοηθήσει να μιμηθούμε την ένθεη εργασία της μητέρας και της κόρης της, της σημερινής μοναχής, και να αξιωθούμε του θείου Ελέους !

Αμήν ! Γένοιτο !


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.