ΕΡΜΗΝΕΙΑ ΤΩΝ ΧΑΙΡΕΤΙΣΜΩΝ ΚΑΙ ΤΟΥ ΑΚΑΘΙΣΤΟΥ ΥΜΝΟΥ - ΘΑΥΜΑΤΑ ΤΩΝ ΧΑΙΡΕΤΙΣΜΩΝ

ΕΡΜΗΝΕΙΑ ΤΩΝ ΧΑΙΡΕΤΙΣΜΩΝ ΚΑΙ ΤΟΥ ΑΚΑΘΙΣΤΟΥ ΥΜΝΟΥ  - ΘΑΥΜΑΤΑ ΤΩΝ ΧΑΙΡΕΤΙΣΜΩΝ

Η ΓΡΑΜΜΗ ΠΟΥ ΣΚΡΟΛΑΡΕΙ

Θεοτόκε Παρθένε, χαίρε κεχαριτωμένη Μαρία, ὁ Κύριος μετά Σοῦ. εὐλογημένη, Σὺ ἐν γυναιξί, καὶ εὐλογημένος ὁ καρπὸς τῆς κοιλίας Σου, ὅτι Σωτήρα ἔτεκες τῶν ψυχῶν ἡμῶν.

Σάββατο, 18 Φεβρουαρίου 2017

ΠΙΣΤΗ ΣΤΙΣ ΥΠΟΣΧΕΣΕΙΣ ΤΗΣ Η ΠΑΝΑΓΙΑ ΜΑΣ ΥΠΟΔΕΧΘΗΚΕ ΣΤΟΝ ΟΥΡΑΝΟ ΤΗΝ ΣΤΕΛΛΑ ΜΑΣ !!



Πρώτο Ψυχοσάββατο σήμερα προ της Κυριακής της Απόκρεω και το μυαλό μας αγκαλιάζει νοερά τις ψυχές όχι μόνο των αγαπημένων μας, των προσφιλών μας προσώπων, αλλά και όλων των εν Κυρίω κεκοιμημένων αδελφών μας !

Σε εμάς τους βαστάζους, έρχεται ζωηρά στην μνήμη σας η Στέλλα μια 48χρονη γυναίκα, φίλη κι αδελφή μας , που έχασε την μάχη με την επάρατη νόσο τέλη Νοεμβρίου του 2012 στο Νοσοκομείο “Ευαγγελισμός” , ολομόναχη μεν και εγκαταλελειμμένη από συγγενείς και φίλους, έχοντας όμως στο πλευρό της για συντροφιά την Παναγιά μας που όχι μόνο την ειδοποίησε για την έξοδο της, αλλά είμαστε βέβαιοι – με απτά στοιχεία - ότι την υποδέχθηκε “αγαλλομένω ποδί” στα ουράνια σκηνώματα, έχοντας εκπληρώσει την υπόσχεση Της, δηλαδή ότι θα υπερασπιστεί όσους λένε τους Χαιρετισμους Της ενώπιον του Φρικτού Κριτηρίου του Υιού και Θεού Της.

Την θυμόμαστε συχνά την Στέλλα μας. Όχι μόνο όταν γράφουμε το όνομα της μαζί με τις άλλες “ορφανές ψυχούλες” - δηλαδή όσες δεν έχουν εν ζωή συγγενείς για να τις μνημονεύουν - στα δίπτυχα των “ ορφανών” κεκοιμημένων για τα Σαρανταλείτουργα, αλλά κάθε φορά που εμάς τις βαστάζες και τους βαστάζους , μας καταλαμβάνει ακηδία, ή μας συνέχουν λογισμοί αμφιβολίας για το αν η προσπάθεια των βαστάζων - τόσο με τις αναρτήσεις σε αυτό το Ιστολόγιο των Χαιρετισμών, όσο κυρίως με την εργώδη προσπάθεια της διάδοσης των Χαιρετισμών με την δωρεάν διανομή τους σε όλη την Ελλάδα και τον κόσμο - έχει τελικά νόημα.

Και δόξα τω Θεώ , και μόνο η ανάμνηση της καλής μας Στυλιανής, μας δίνει κουράγιο και δύναμη και συν Θεώ και δια πρεσβειών της Θεοτόκου μας ενισχύει !

Αρκετές είναι οι βαστάζες που διακονούν στα Νοσοκομεία όλης της χώρας κατά διττό τρόπο !
Αφενός μεν με την νοσηλεία και την αγάπη που προσφέρουν στους ασθενείς αδελφούς μας, αλλά πρωτίστως με την πνευματική αρωγή τους, εκεί φυσικά όπου υπάρχει πρόσφορο έδαφος !

Και είναι πολλά τα θαυμαστά γεγονότα που κατα καιρούς μας έχουν διηγηθεί κι έρχονται στο μυαλό μας !

Όπως η περίπτωση του μοναχικού παππού, στον οποίο μια αδελφή μας – Νοσηλεύτρια σε Περιφερειακό Νοσοκομείο – βλέποντας τον ολομόναχο, τον προσέγγισε, του μίλησε, και στο τέλος με αγάπη και διακριτικότητα μαζί με κάποιες εικονίτσες του προσέφερε και το βιβλιάρακι των Χαιρετισμών !

Με πόσο συγκλονισμό μας τηλεφώνησε σχεδόν κλαίγοντας για να μας πει, ότι έχοντας ολοκληρώσει την Νοσηλεία και στους υπόλοιπους θαλάμους και επιστρέφοντας μετά από λίγη ώρα στο γραφείο της, είδε τον καλό παππούλη ανασηκωμένο στην κλίνη του, να έχει αναλυθεί σε αναφιλητά, και κρατώντας σφιχτά στο στήθος του το βιβλιαράκι με τους Χαιρετισμούς, να μονολογεί “Παναγίτσα μου, Παναγίτσα μου” και μετά από λίγες ώρες να ζητά μόνος του να εξομολογηθεί και να κοινωνήσει.

Για αυτές τις στιγμές που η Χάρη της Υπεραγίας Θεοτοκου μέσα από την ανάγνωση των Χαιρετισμών αγγίζει τα πονεμένα παιδιά Της , για αυτές τις στιγμές που δια πρεσβειών Της Δέσποινας μας ,της Υπεραγίας Θεοτόκου, το Πνεύμα το Άγιο απεργάζεται την μετάνοια όλων των δούλων Του, για αυτές τις στιγμές αξίζει να καταβληθεί κάθε κόπος από όλους μας !

Είχε μαγαζί με γυναικεία είδη η Στέλλα. Ταξίδευε στο εξωτερικό κι αγόραζε στο τέλος της σεζόν συλλογές γνωστών Οίκων μόδας, και τις έδινε σε καλές τιμές στο μαγαζί της στην Γλυφάδα.

Στις καλές εποχές είχε και υπαλλήλους στο μαγαζί της , και πέρναγε μία όμορφη κι άνετη ζωή.

Δεν είχε σκεφτεί ποτέ για οικογένεια. Όμορφη ήταν, τον τρόπο της τον είχε, γιατί να δεσμευτεί ?

Στα ταξίδια της πάντα την συνόδευε κάποιος φίλος και περνούσε όμορφα, όπως εκείνη ήθελε να πείσει τον εαυτό της.

Οι γονείς της είχαν χωρίσει, όταν ήταν ακόμη μικρή. Η μάνα της είχε πεθάνει όταν εκείνη ήταν φοιτήτρια από τον καρκίνο. Ο πατέρας χαμένος όπως πάντα στον κόσμο του, ξαναπαντρεύτηκε, έκανε νέα οικογένεια, την ξέχασε οριστικά.

Την Στέλλα όμως δεν την ένοιαζε.

Είχε τις σπουδές της, μετά δυναμική καθώς ήταν άρχισε μόνη της την δουλειά της, άνοιξε το μαγαζί της, μεγάλωνε τον κύκλο των γνωριμιών . Όλα πήγαιναν καλά, όπως προσπαθούσε να πείσει τον εαυτό της.

Τι κι αν άρχισαν να πέφτουν σταδιακά οι τζίροι. Η Στέλλα συνέχιζε να περνάει καλά. Οι Τράπεζες της έδιναν πίστωση, κάρτες πολλές και δάνεια προσωπικά, επιχειρηματικά, εορτοδάνεια και η Στυλιανή συνέχιζε με δανεικά χρήματα τον ίδιο άνετο τρόπο ζωής και να περνάει καλά, όπως επέμενε πλέον πεισματικά να πείσει τον εαυτό της.

Ώσπου ένα ογκίδιο στο στήθος αρχές του 2011 και μία επίσκεψη στον γυναικολόγο της άλλαξαν άρδην τη ζωή.

Διάγνωση καρκίνου, βιοψία, εξετάσεις, κακοήθεια, μαστεκτομή, μερική στην αρχή και μετά ολική με αφαίρεση λεμφαδένων, χημειοθεραπεία, υποτροπή, μετάσταση πρώτη , και κατόπιν δεύτερη, χημειοθεραπείες, δυνατά σχήματα, επιθετικός καρκίνος, ακτινοβολίες και όλη η ζωή φαινόταν να φεύγει από τα χέρια της, πάνω που είχε πείσει τον εαυτό της, ότι περνάει καλά.

Με την οικονομική ύφεση που είχε αρχίσει πλέον να επηρεάζει δυσμενώς κάθε οικονομική δραστηριότητα, και αυτή να μπαινοβγαίνει στα Νοσοκομεία, που καιρός να ξαναπάει στην Ιταλία και να φέρει τις νέες κολεξιόν.

Οι υπάλληλοι της αδιάφοροι για το μαγαζί αφού είχαν μείνει απλήρωτοι, ο τζίρος κατρακύλησε, οι λίγες αποταμιεύσεις σώθηκαν , τα δάνεια έτρεχαν και τα χρέη αυξάνονταν με γεωμετρική πρόοδο, και ήρθαν και τα πρώτα κατασχετήρια και όλες οι καλές φίλες και οι φίλοι, οι σύντροφοι και οι γνωστοί της, που στις καλές μέρες γλένταγαν μαζί – για να πείσουν μάλλον με αγωνιώδη προσπάθεια τον εαυτό τους το πόσο καλά περνούσαν - εξαφανίστηκαν ο ένας μετά τον άλλον.

Ποιος άλλωστε θα καθόταν μαζί με μία καρκινοπαθή τελικού σταδίου τώρα στην ανάγκη της , όταν μάλιστα είχε χάσει μαζί με τα πυκνά μαλλιά και την ομορφιά της και όλα τα χρήματα της ?

Τα χρέη στο ΤΕΒΕ της είχαν στερήσει ακόμη και την υγειονομική κάλυψη. Έτσι όταν τελικά επειγόντως εισήχθη στον “Ευαγγελισμό” δεν μπορούσαν να καλυφθούν κάνη οι χημειοθεραπείες από το Ταμείο της.

Ας είναι καλά κάποιες αδελφές – μεταξύ αυτών και η αδελφή μας η βαστάζα, που μας παρακάλεσε να μην αποκαλύψουμε ούτε καν το μικρό της όνομα , και το σεβόμαστε – που έτρεξαν στην Κοινωνική Υπηρεσία, και μετά στην Πρόνοια και της έβγαλαν βιβλιάριο απορίας.

Και έτσι ξανάρχισαν τα σχήματα της χημειοθεραπείας αλλά ο οργανισμός της δεν ανταποκρινόταν.

Όσο όμως το σώμα δεν ανταποκρινόταν και οι σωματικές της δυνάμεις την εγκατέλειπαν, τόσο η Στυλιανή δυνάμωνε πνευματικά εν Κυρίω.

Είχε ήδη ζητήσει τον πατέρα Σιλουανό που διακονεί στον Ιερό Ναό του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου του Νοσοκομείου, και είχε εξομολογηθεί για πρώτη φορά στη ζωή της, είχε μεταλάβει με φόβο Θεού και με τέτοια λαχτάρα που οι αδελφές και ο καλός Ιερέας σπάνια είχαν συναντήσει.

Ένα κομποσκοινάκι μικρό, του δακτύλου από τον αγιορείτη ασκητή στην Καψάλα που οι αδελφές της είχαν χαρίσει, γύρναγε συνέχεια. Το άφηνε και διάβαζε τους Χαιρετισμούς, τους είχε σχεδόν μάθει απ έξω, λίγο κοίταγε ίσα ίσα την αρχή των Οίκων και μετά τους έλεγε απέξω, αχόρταγα , πολλές φορές.

Και αν οι συχνοί εμετοί την διέκοπταν από τους Χαιρετισμούς της, δεν τους παράταγε. Ξανά από την αρχή. Με αγάπη και προσμονή.

Είχε και μία εικόνα του Αγίου Νεκταρίου και όταν άκουγε στο μαγνητοφωνάκι τους Σιμωνοπετρίτες να ψάλλουν το “Αγνή Παρθένε Δέσποινα” που είχε γράψει ο Αγιος,τα ματάκια της γέμιζαν δάκρυα, τώρα που τελικά είχε κατανοήσει πόσο μάταια πέρασαν τα χρόνια και η ζωή της με την απατηλή ψευδαίσθηση, με τη φενάκη ότι περνούσε καλά.

Ένα πρωινό, όταν η αδελφή μας η βαστάζα που της είχε μιλήσει για τους Χαιρετισμούς και της είχε δώσει το μικρό αυτό βιβλιαράκι - αυτό το ίδιο που ίσως να κρατάς κι εσύ τώρα στα χέρια σου αγαπητέ μας αναγνώστη – πήγε να της αλλάξει τον ορό, η Στέλλα της κράτησε το χέρι και της είπε.

Φεύγω .... μου, φεύγω!”

Σώπα καλη μου “ της απάντησε η αδελφή “ μην λες τέτοια πράγματα ! Τι είπαμε ? Πίστη στον Θεό και στην Παναγία μας, και όλα θα πάνε καλά !! Να δεις τα Χριστούγεννα θα έχεις βγει και θα περάσουμε όλες μαζί χαρούμενα την Πρωτοχρονιά !!”

Εσείς θα περάσετε χαρούμενα κι ευτυχισμένα και αυτά τα Χριστούγεννα και πολλά ακόμη, αλλά εγώ σε λίγες μέρες φεύγω...”

Και πριν προλάβει να αρθρώσει λέξη η αδελφή, η Στέλλα ανασηκώθηκε και της είπε..

Η Παναγία μας μου το είπε.... Ήρθε μαζί με τον Άγιο Νεκτάριο πριν λίγο ... Αχ... πόσο όμορφη είναι η Παναγία μας.... να εδώ στεκόταν ...εκεί που είσαι τώρα εσύ... και πίσω της ο Άγιος μας σιωπηλός... κοντούλης και μικροκαμωμένος...ενώ η Δέσποινα μας.... ψηλή, πανέμορφη...να όπως όπως σε αυτήν την Εικόνα της Ιεροσολυμίτισσας που μου έχεις δώσει ”

Η αδελφή συγκλονισμένη κάθισε στο κρεββάτι και της έπιασε το χέρι. Πήρε ένα χαρτομάντιλο να της σκουπίσει τα δάκρυα που έτρεχαν από τα ματάκια της, ενώ κι ή ίδια με δυσκολία συγκρατούσε τα δικά της.

Τι ακριβώς σου είπε η Παναγία μας Στέλλα μου ?” την ρώτησε ήρεμα

Μου χάιδεψε στο κεφάλι μου και μου είπε ... Υπομονή παιδί μου σε τρεις ημέρες θα ξεκουραστείς...”

Μετά ξάπλωσε η Στέλλα και έκλεισε τα μάτια της, ενώ ένα χαμόγελο αχνοφάνηκε στα χείλη της.

Η αδελφή την άφησε να ηρεμήσει.

Από εκείνη την ώρα η Στέλλα δεν ήθελε να φάει τίποτα.

Το απόγευμα ζήτησε ξανά τον πατέρα Σιλουανό.

Μίλησαν μαζί για κάμποση ώρα.

Την επόμενη ημέρα ήλθε και την κοινώνησε.

Η αδελφή μας περιέγραψε με δάκρυα στα μάτια το πόσο γαλήνια ήταν η μορφή της αφού κοινώνησε.

Ξάπλωσε.

Έκλεισε τα ματάκια της και τα άνοιγε μόνο για να γνέψει αποφατικά όταν την ρώταγαν αν θα ήθελε κάτι.

Κράταγε στα κάτισχνα χεράκια της το βιβλιαράκι με τους Χαιρετισμούς, την εικόνα της Ιεροσολυμίτισσας και του Αγίου Νεκταρίου.

Έτσι την βρήκε η αδελφή μας εκείνο το πρωινό του Νοέμβρη. Με το ίδιο ήρεμο πρόσωπο και μία γλυκύτητα στο πρόσωπο της.

Να κρατά στο στήθος της τους Χαιρετισμούς και τις Εικόνες της Παναγίας μας και του Αγίου Νεκταρίου.

Έχοντας όμως ξεκινήσει το ταξίδι της για την Άνω Ιερουσαλήμ, για την ουράνια Πατρίδα μας.

Εμείς όλοι αυτές τις τελευταίες μέρες είχαμε σημάνει συναγερμό. Γράμματα σε Αγιορείτες να εύχονται, συνεχή μνημόνευση στα Υπέρ Υγείας, κομποσκοίνι και προσευχή.

Όταν μας τηλεφώνησε η αδελφή μας να μας ανακοινώσει ότι η Στέλλα κοιμήθηκε, αισθανθήκαμε ότι χάσαμε ένα δικό μας άνθρωπο.

Και ξεκινήσαμε να την μνημονεύουμε πιο εντατικά, μιας και γνωρίζαμε ότι ήταν μία “ορφανή ψυχούλα” που δεν είχε κανέναν να της ανάψει ένα κερί, να της κάνει τα τρισάγια και τα μνημόσυνα της.

Κάναμε τα τριήμερα της, αν και η ίδια ήταν ακόμη στο νεκροθάλαμο του Ευαγγελισμού, μιας και ούτε ο πατέρας της που εντοπίστηκε ήρθε να αναλάβει τα της κηδείας, ούτε κανένας άλλος από τους συγγενείς εμφανίζόταν.

Τελικά ένας από τους αδελφούς της μητέρας της, ένας θείος της ήρθε και παρέλαβε την σωρό της.

Φτωχικά, απέριττα και ήσυχα έγινε στο Νεκροταφείο Ζωγράφου η ταφή της.

Με τις Νοσηλεύτριες του Ευαγγελισμού, και την βαστάζα αδελφή μας να αφήνουν λίγα λουλούδια στον τάφο της.

Ήταν λίγο πριν τα Θεοφάνεια του 2013 όταν η αδελφή μας αυτή η βαστάζα μας τηλεφώνησε .

Μία συνάδελφος μου που είχε γνωρίσει την Στέλλα, μας είπε , αλλά δεν ήξερε τίποτα, ούτε για την μεταστροφή της, ούτε για τους Χαιρετισμούς, ούτε για το όραμα της, ήρθε και μου είπε ότι την είδε στον ύπνο της !!

Ήταν λέει όμορφη, νέα, χαμογελαστή, απαστράπτουσα , μπροστά από ένα όμορφο σπίτι με ένα κήπο όλο λουλούδια κάθε λογής !!

Τι κάνεις εσύ εδώ την ρώτησε. Πως είσαι καλέ ζωντανή αφού πέθανες ? “

Α ... απάντησε...εγώ είμαι καλά, πολύ καλά εδώ. Ας είναι καλά οι δικοί μου που δεν με έχουν ξεχάσει... “
Και γυρνώντας στην βαστάζα αδελφή μας η συνάδελφος, που είδε την Στέλλα στον ύπνο της , πρόσθεσε απορημένη

Εδώ δεν είχαν έρθει να την δουν τόσο καιρό στο Νοσοκομείο, ούτε καν να την θάψουν δεν ενδιαφέρθηκαν. Πως λέει ότι οι δικοί της δεν την έχουν ξεχάσει ?”

Η αδελφή μας απομακρύνθηκε ήσυχα με δάκρυα για να μας τηλεφωνήσει και να μας πληροφορήσει ότι η Στέλλα μας βρήκε τόπο αναπαύσεως και έλαβε τα δώρα της αγάπης μας μέσα από τα τρισάγια και την συνεχή μνημόνευση της.

Κλείσαμε το τηλέφωνο αναπαυμένοι ψυχικά που η αδελφή μας η Στέλλα τελικά περνούσε για πρώτη φορά πραγματικά καλά, εκεί όπου δεν υπάρχει λύπη, ούτε πόνος, ούτε στεναγμός αλλά ζωή ατελεύτητος, μιας και η καλή μας Παναγία, πιστή στις υποσχέσεις Της, υπεράσπισε το ταλαιπωρημένο και πονεμένο παιδί Της που κοιμήθηκε με τους Χαιρετισμούς Της στα χέρια της.

Το βιβλιαράκι αυτό το ζητήσαμε από την αδελφή μας και το κρατήσαμε. Εκείνη κράτησε τα Εικονάκια και το κομποσκοινάκι της.

Και κάθε φορά που ο πονηρός μας προσβάλλει με ακηδία και η αδύναμη φύση μας συνέχεται από λογισμούς αμφιβολίας, για το αν αξίζει η προσπάθεια μας, βλέπουμε μέσα στο σελοφάν το φθαρμένο από τα δάκρυα της βιβλιαράκι της Στέλλας μας και οπλιζόμαστε με θάρρος και συνεχίζουμε.

Αιωνία σου η μνήμη αξιομακάριστη και αείμνηστη αδελφή μας Στυλιανή

Αιωνία σου η μνήμη !


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.